Otwieralam drzwi mieszkania z dziwnym uczuciem niepewnosci i zadowolenia jednoczesnie. Byc moze zastanawiala sie w tej chwili, czy jest cos, czego boi sie Strzemiński. Do mojego przedzialu wsiadly jakies dwie panie z dziewczynka i starszy pan w okularach, spoza ktorych przygladal sie nam uwaznie. W sobote rano z obojetna mina zakomunikowalam Marcinowi: - Chcialabym, zebys przyszedl do mnie jutro o piatej! Wiedzialem juz, ze matka nie ma racji. Mada powinna wiedziec o wszystkim.