Kiedy szykowalam sie do wyjscia, siedzial juz nad moim brulionem. Stalismy przed moim domem. Przygladali mi sie uwaznie, jakby chcieli zobaczyc choc ulamek tego, co we mnie tkwi Nie powiedzial nic wiecej, a ja nie moglam pytac. No, nie moglam. Zamknela znowu oczy i przez chwile sadzilam, ze jest zmeczona rozmowa. Tymczasem przyszedl grudzień. Kocham szare grudniowe poranki, pierwsze przymrozki, zalosne drzewa bez lisci.