Tymczasem przyszedl grudzień. Kocham szare grudniowe poranki, pierwsze przymrozki, zalosne drzewa bez lisci. Ala parsknela przytrzymujac reka policzek. Bolal ja ciagle, zwlaszcza kiedy sie smiala. Ala wrocila do domu pod koniec lutego, ciagle jeszcze bardzo slaba, z noga uwieziona w gipsie. Stalam wiec na peronie i czekalam na odjazd pociagu. Mama otworzyla okno. Kiedy szykowalam sie do wyjscia, siedzial juz nad moim brulionem.