Jednak zrezygnowal! Chociaz prosilam! Chociaz wiedzial, jak mi na tym zalezy! Kiedy szykowalam sie do wyjscia, siedzial juz nad moim brulionem. Stalam wiec na peronie i czekalam na odjazd pociagu. Mama otworzyla okno. Ty chyba za wczesnie wstales! - martwila sie matka. Ala wrocila do domu pod koniec lutego, ciagle jeszcze bardzo slaba, z noga uwieziona w gipsie.