Tymczasem przyszedl grudzień. Kocham szare grudniowe poranki, pierwsze przymrozki, zalosne drzewa bez lisci. Byc moze zastanawiala sie w tej chwili, czy jest cos, czego boi sie Strzemiński. Wyszedl ode mnie o jedenastej, przerazony ta pozna pora. Nie powiedzial nic wiecej, a ja nie moglam pytac. No, nie moglam. Kiedy szykowalam sie do wyjscia, siedzial juz nad moim brulionem.